Breedveld, Ada

Breedveld, Ada

Ada Breedveld werd geboren in Dordrecht (1944), was tot 1982
woonachtig in Rotterdam, waarna zij naar Amsterdam verhuisde,
haar huidige woon- en werk-plaats.

Wellicht gestimuleerd door haar schilderende vader heeft Ada
Breedveld zich het métier van schilder door zelfstudie eigen gemaakt.

In de jaren ’70 exposeerde zij ondermeer met de groep Nieuw
Rotterdams Peil en won tot twee keer toe de zgn. juryvrije tentoon-
stelling in het Lijnbaanscentrum te Rotterdam.
Haar werk uit die periode, uitgevoerd in olieverf, kenmerkt zich
door aan voorkeur voor sombere, surrealistische taferelen.

Vanaf de jaren ’80 komt hier verandering in en evolueert haar werk
naar een meer realistische stijl. Haar doeken, nu in acrylverf, laten
vrolijke vrouwen-figuren zien, begeleidt door wisselend symboliek
en een dosis humor.
Opvallend hierbij is haar levendig en helder kleurgebruik.

Bij het aanschouwen van het werk van Ada Breedveld kun je met
recht opmerken van doen te hebben met ‘variaties op een thema’.

De protagoniste op het merendeel van haar doeken is een
voluminieuze, immer tevreden glimlachende vrouw in een steeds
wisselend decor.
Toch verveelt het werk van Ada Breedveld nooit, ondanks een zekere
beperking in thematiek.

Het is de kracht van de kunstenares dat zij door variatie in compositie
en levendig coloriet blijft bloeien.

Opvallend zijn ook de verfijnd decoratieve patronen die de ‘setting’
vormen van de voorstelling, een voorstelling al dan niet met symbolen
geladen.
Want deze archetypische vrouw, deze oermoeder is vaak in gezelschap
van tulpen, vissen, slangen of andere motieven uit flora en fauna.
Motieven die in de geschiedenis van de (nederlandse) schilderkunst
vaker voor-komen en waaraan dikwijls een symbolische betekenis is
toe te schrijven.

Het gaat er echter niet om schilderij na schilderij op symbolen te
duiden.
Eén ding is namelijk direct duidelijk; deze vrouw is een vruchtbaar-
heidssymbool par excellence.

Maar deze vrouw is meer, zij is ook sensueel, erotisch, frivool,
voluptueus, humoristisch, loyaal in vriendschap, soms wat eenzaam
en triest, dan weer gezellig en sociaal.
Maar wat het meest opvalt, een ‘constante’ op bijna alle doeken, is
de glimlach, de mysterieuze glimlach die steeds weer opduikt.
Serieus opdat de ogen altijd gesloten zijn, alsof de tevredenheid waar
de glimlach uiting aan geeft van binnenuit komt.
Alsof deze glimlach het resultaat is van zelf-contemplatie, van
Beschouwing van de essentie van het vrouw-zijn in al haar facetten.
De eventuele ‘ernst’ van dit beschouwen wordt overigens snel
gerelativeerd door de aanwezig humor; humor zowel aanwezig in de
beeldtaal als in de vele woordspellingen die in de titels schuilen.
Zo slaagt Ada Breedveld er in een zeer eigen picturale vertaling te
geven van haar ideeënwereld, een wereld waar je als beschouwer met
veel plezier deel aan neemt.